Yarım Katip

Çıktım dışarı bu sabah,
İçimdeki çık dedi.
Kafamda küfürler,
Beyin desen sereserpe...
Gelinlik kız babası gibi ayaklarımın telaşı,
Ihlamur Sokak'ta yarım volta atıyorum.
Bizim eski eskici köşeyi dönüverdi.
Eskiliği kafadan, eskiciliği hayranlıktan gelir.
Neyse...
Nedense,
Kızmış bana yine,
Bir hışımla gözlerini açıverdi.
Koca bayırın yağlı taşları şahit,
Topukları kör kaldırım taşları bile gördü,
Elindeki kese kağıdını kafamda paralayacak sandım.
Eve öteberi almaya çıkmışmış,
Üşengeçliğimden tevekkeli bahçe kapısını kapamazmışım.
Çocuklar oynarmış eskileriyle,
Kedisinin kuyruğu telef olmuş tenekeden.
Bahçeye çocuk girmemeliymiş.
Dedim ki;
Be adam çocukların yaptığını niye benden çıkarıyorsun?
Benimle işi bitince çocuklara da soracakmış.
Dedim ki;
Bütün işini benimle halletsen de çocuklara ilişmesen olmaz mı?
Olmazmış, çocuk dediğin bilmem ne diye başladı.
Ulan yarım efendi, katip mürekkebi!
Çocukların günahı yok,
Her sabah seninle alay eden,
Bayır ucundan öküz halini izleyen,
Benim ben!
Sabah körü buralarda işim ne sanıyorsun?!