Masum

Sıkıldım artık.
Hayat hakkında konuşmaktan,
Dert anlatmaya çalışmaktan,
Sıkıldım.
Her günü, her saati...
El ele verip denklemcilik oynuyorlar.
Zamansız güldürüp,
Sebepsiz ağlatıyorlar.
Oysa ne güzellerdi.
Ne güzellerdi o gelenler,
Ne güzel kandırırlardı.
Hatırlanası kadınlar,
Rüyalara yelken açan baharlar,
Turşusu kurulmuş hayaller...
Ne güzellerdi.
Neler geçti hayal meyal...
Uğruna gülücüklerin katledildiği yalanlar,
Masal çıkan hayat hikayeleri,
Heveslerin cenk ettiği ağustos geceleri
Ve daha nice yaz sevdicekleri...
Neler geçti.
Kalbi insan labirentlerinde meze olan,
Umut tohumlarına ciğerlerini küfe yapan,
Yaşamak uğruna güç bela nefesler sırtlanan,
Çok insan geçti.
Gelir de, gider de, geçer de...
Eğer çürüyecekse illa ki insan,
Madem ki çıkmaz sokaksa ve tıkanacaksa her hevesin ucu,
Düşünürüm ben de...
Rüyalarda yaşarım.
Kafamdakiler...
Sokaklar, evler, arabalar...
Laleler, kelebekler...
Kolu sökük kazaklar, kahverengi süveterler,
Mavi korkuluklu şeytan arabaları,
Gevşek trabzanlı ahşap merdivenler,
Ucu raptiyeli koca koca topaçlar,
Gökkuşağı kıskandıran misketler,
Kadınlar,
Adamlar,
Çocuklar,
İnsanlar...
Benim.
Hepsi benim.
Suç mu?